Dzięki badaniom Wifstranda, Petersona oraz Schneemelchera nie podaje się dziś w wątpliwość autentyczności tekstu i jego pochodzenia faktycznie od MelitonaPor..
Treść Nie jest to homilia w dzisiejszym rozumieniu tego słowa, lecz poetyzowany komentarz wygłaszany w czasie nocnej celebracji Wielkanocy, czyli paschy chrześcijańskiej, odbywanej, zgodnie z tradycją kwartodecyman, 14 nisanPor. . Tekst napisany został w duchu obowiązującej wówczas rzymskiej retoryki, pisany jest rytmiczną (często rymowaną) prozą i charakteryzuje się podniosłym stylem. Kanwą Homilii jest sparafrazowany opis zabicia baranka na święto Paschy z Księgi Wyjścia, którego śmierć Meliton porównuje do śmierci Jezusa. Autor rysuje wizję wypełniającego się do czasów grzechu pierworodnego planu zbawienia, którego kulminacją jest męczeńska śmierć Chrystusa, zapowiadana przez proroków starotestamentowych. Wyrażony zostaje pogląd o odrzuceniu Izraela przez Boga po tym, jak odtrącił on Jezusa, którego przyjęły narody pogańskie. Zakończenie utworu zawiera apoteozę Chrystusa jako zbawcy ludzkości i władcy świata.