Granica z Morawami została uregulowana w grudniu 1261 na rzece Ostrawica, co potwierdzono w specjalnym dokumencie wystawionym przez nowego króla czeskiego Przemysła Ottokara II. Kolejnym posunięciem mającym chronić ten odcinek granicy było założenie przez Władysława opolskiego klasztoru benedyktynów w Orłowej ok. 1268 roku. Śmierć księcia Władysława w 1281 lub 1282 spowodowała podzielenie księstwa pomiędzy czterech jego synów. Najstarszym z tych braci był Mieszko, który początkowo po śmierci ojca zasiadał w Raciborzu, natomiast najmłodszy z synów Przemko tytułował się panem Oświęcimia. W 1290 lub pod koniec 1289 ci dwaj władcy wymienili między sobą siedziby, przy czym Mieszko zasiadł w Cieszynie obejmując oprócz byłej już kasztelanii cieszyńskiej również oświęcimską, chrzanowską oraz zatorskąI. Panic, 2010, s. 58.. W dokumencie z 1290 na liście świadków brak było kasztelana cieszyńskiego, przy równoczesnej obecności kasztelana oświęcimskiego. Natomiast w dokumencie wystawionym przez Mieszka cieszyńskiego w 1297 w Ostrawie na liście świadków wystąpiło kilku kasztelanów, w tym cieszyński imieniem Jan oraz Herman z Ostrawy, przy czym obszar dawnej kasztelanii cieszyńskiej, co nie podlega wątpliwości, nie uległ podziałowi na część cieszyńską i ostrawskąI. Panic, 2010, s. 233..