Wkrótce potem Eryk i Waldemar zwrócili się ponownie przeciwko Birgerowi i uwięzili króla i jego żonę. Konflikt ogarnął całą Skandynawię – po stronie króla opowiedział się jego szwagier król duński Eryk Menved, zaś młodszych braci wsparli król norweski Haakon V i próbujący pozbawić tronu króla duńskiego jego brat Krzysztof. Po pewnym czasie poparcie Haakona dla Eryka i Waldemara zaczęło słabnąć, wobec czego Eryk zerwał zaręczyny z jego córką Ingeborgą. Młodsi bracia musieli jednak zwolnić z niewoli Birgera, który wystąpił przeciwko nim mając poparcie zarówno Danii, jak i Norwegii. W tej sytuacji Eryk zaatakował Norwegię, a w 1310 roku porozumiał się na powrót z Haakonem obiecując mu nabytki terytorialne i ponownie zaręczając się z Ingeborgą.
W tym samym roku doszło do porozumienia między braćmi i faktycznego podziału Szwecji – obaj młodsi bracia otrzymali dzielnice, w których sprawowali w praktyce samodzielne rządy (dzielnice miały być dziedziczne, a zwierzchność królewska jedynie formalna);