Po zamknięciu przez okupanta wszystkich średnich szkół w Lublinie zabiegał o uruchomienie Szkoły Budownictwa. Dzięki jego staraniom otwarto ją jako szkołę prywatną. Mieściła się w budynku przy ul. Radziwiłłowskiej 3. W związku z prowadzonym w szkole tajnym nauczaniem ogólnym Łukasiewicz został aresztowany przez gestapo. Wraz z żoną zostali uwięzieni na Zamku Lubelskim. Dzięki złożeniu okupu przez przyjaciela zostali wypuszczeni z więzienia. Łukasiewicz kontynuował działalność konspiracyjną w szkole do czasu, gdy się dowiedział o niebezpieczeństwie ponownego aresztowania. Do końca okupacji ukrywał się, stale zmieniając miejsce pobytu, W tym okresie współpracował z Armią Krajową. 1 września 1944 roku wrócił na stanowisko dyrektora Szkoły Budownictwa, po czym otrzymał propozycję pracy w Ministerstwie Oświaty na stanowisku Dyrektora Szkolnictwa Zawodowego.
Po krótkim czasie zrezygnował zorientowawszy się w istocie działania komunistycznych władz w Polsce. W 1945 roku w Warszawie podjął pracę w Biurze Odbudowy Stolicy. Następnie pracował w różnych biurach projektowych. Był szykanowany za przekonania polityczne, co było bezpośrednią przyczyną jego przedwczesnej śmierci w roku 1957. Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie kw.