W tym samym roku – po odbyciu kwarantanny i przejściu komisji rehabilitacyjnej – ochotniczo wstąpił do Wojska Polskiego, awansowano go na porucznika i przydzielono do 15 pułku piechoty. Uczęszczał do Szkoły Podchorążych w Warszawie. 10 czerwca 1922 został awansowany na stopień kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. 17 lipca 1922 odkomenderowano go do 40 pułku piechoty we Lwowie, gdzie m.in. pełnił funkcję dowódcy kompanii i adiutanta pułku. W 1923 w gimnazjum we Lwowie zdał egzamin dojrzałości. W 1928 został mianowany majorem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928. W tym czasie zajmował stanowisko obwodowego komendanta Przysposobienia Wojskowego. Później został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu, a od 23 czerwcu 1933 na stanowisko kwatermistrza. Na stopień podpułkownika został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1939 i 14. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym czasie pełnił służbę w 7 Okręgowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Poznaniu na stanowisku komendanta Okręgu Związku Strzeleckiego Nr VII.