Katyń, Lublin – Paryż 1989, str. 96., Zdzisław Stahl (1962)Bellona 1962, Tomy 44 - 46, s. 67n., Czesław Madajczyk (1990)Czesław Madajczyk: Dramat katyński, Warszawa 1990, str. 178. , Aleksiej Pamiatnych (1990)Aleksiej Pamiatnych: Jeszcze raz o raporcie Tartakowa, [w:] Wojskowy Przegląd Historyczny, 1990, nr 3–4, str. 439–440. ISSN 0043-7182, Stanisław Maria Jankowski (2004) i George Sanford (2005). Do przełomu lat 80. i 90. XX wieku niektórzy autorzy zajmujący się zbrodnią katyńską traktowali go poważniePor. np. Leszek Martini: Prawda o Katyniu w świetle dokumentu, [w:] Tygodnik Powszechny, Kraków, 27 lipca 1989, nr 27; przedruk w: Andrzej Leszek Szcześniak: Katyń: relacje, wspomnienia, publicystyka, Warszawa 1989, str. 338–341. . Informacje zawarte w artykule Leszka Martiniego są obecnie odrzucane przez historyków, por. Stanisław M. Jankowski: Historia jednego kłamstwa, [w:] Zeszyty katyńskie (nr 19), Warszawa 2004, str. 104–110. ., choć wyrażano zdziwienie, że ukazał się w stosunkowo mało znaczącym niemieckim tygodniku bulwarowym.