Józef Mackiewicz, piszący o raporcie Tartakowa w kontekście różnych prób zaciemniania sprawy katyńskiej fałszywymi rewelacjami, zwracał uwagę, że autor dokumentu dysponował szczegółową wiedzą na temat okoliczności zbrodni i działalności NKWD. Równocześnie zauważył, iż Pewną wątpliwość budzi: dlaczego mińskie NKWD miałoby raportować o tym, co wykonywało smoleńskie pod Bołogoje, a zwłaszcza charkowskie w osadzie Dergacze? Poza tym błędny był adres, bowiem nie było w Moskwie jednego „Głównego Urzędu NKWD”. Było ich osiem, obejmujących różne resorty i wszystkie nosiły tytuł: ”Główny...”Główny Zarząd Bezpieczeństwa (GUGB), Milicji (GURKM), Ochrony Pogranicznej i Wewnętrznej (GUPWO), Straży Pożarnej (GUPO), Obozów (GUŁag), Zarząd Administracyjno-Gospodarczy (ACHU), Wydział Aktów Stanu Cywilnego (OAGS) i Zarząd do spraw Jeńców Wojennych NKWD (UPWI), który później został Głównym Zarządem.. Wytknął też inne błędy rzekomego raportu.
Podobne zarzuty wysunął w 1962 Zdzisław Stahl w recenzji książki Zawodnego: nie wydaje się prawdopodobne, aby NKWD - Mińsk mogło być powołane do składania raportu moskiewskiej centrali z likwidacji trzech obozów;