urzędy dygnitarskie, podkomorzego i sędziego ziemskiego.
W ziemi nurskiej na poziomie administracji królewskiej (urzędy grodzkie) działało starostwo grodowe w Nurze, oraz dwa starostwa niegrodowe, w Kamieńczyku i Ostrowi.
Ziemia nurska nie miała swojego przedstawiciela w senacie.
W ramach administracji kościelnej niemal cała ziemia znajdowała się w granicach archidiakonatu pułtuskiego diecezji płockiej.
Historia thumb|upright=1.3|Ziemia nurska, na mapie Księstwa Mazowieckiego z XVII wieku Najstarszymi zasiedlonymi już w X wieku były tereny nad dolną Narwią i Bugiem oraz Orzem i Brokiem, co poświadczają pozostałości grodów z podgrodziami i osad wiejskich stanowiących ich zaplecze (np. grodzisko w Święcku z XI–XII w.)E. Kawałkowa, Osadnictwo pradziejowe i średniowieczne w dolinie dolnej Narwi, [w:] Narew w dziejach i współczesności Mazowsza i Podlasia, red. A. Dobroński, W. Grębecka, Łomża 2004, s. 163–164, 171–172.. Fundację najstarszego na Pobużu kościoła św. Idziego w Wyszkowie datuje się na koniec XI wiekuK. Pacuski, Dzieje osady i parafii [Wyszków] w średniowieczu, w: Ecclesia Viscoviensis, s. 29–46. Od końca XII wieku tereny ziemi nurskiej zostały praktycznie wyludnione na skutek najazdów.