Przymierze pomiędzy jego dwoma wrogami - Królestwem Jerozolimskim i emiratem damasceńskim legło w gruzach. Zwiększyły się szeregi muzułmanów pragnących wypędzić łacinników z Syrii i PalestynyIbn al-Kalanisi, s. 286-287..
Winą za klęskę wyprawy na Damaszek, a także za sam pomysł podjęcia takiej akcji przeciwko sojusznikowi, należy obarczyć przede wszystkim krzyżowców europejskich, a zwłaszcza ich przywódców. Władcy Francji i Niemiec kompletnie nie orientowali się w polityce Królestwa Jerozolimy i nie potrafili zrozumieć, że lepszym celem wyprawy od neutralnego emiratu byłoby Aleppo - główna siedziba Nur ad-Dina. Nie bez winy byli także baronowie jerozolimscy, skorzy do kłótni ze swoimi pobratymcami z ZachoduWilhelm z Tyru, loc. cit..
Uwagi
Przypisy
Bibliografia Wilhelm z Tyru, Historia rerum in partibus transmarinarum gestarum Suger, Gesta Ludovici Otto z Freising, Gesta Friderici Rey, Les Seigneurs de Barut, "Revue de l'Orient Latin", tom IV Steven Runciman, Dzieje wypraw krzyżowych, tom II, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1987,
Kategoria:Bitwy II wyprawy krzyżowej Damaszek Kategoria:Historia Damaszku