Król Konrad publicznie oskarżył łacinników z Królestwa Jerozolimskiego o nielojalność i brak żarliwości w wypełnianiu ślubów krucjatowych, niemniej jednak, podobnie jak Ludwik, wydał swoim żołnierzom rozkaz odwrotuWilhelm z Tyru, XVII, 7, s. 768-770..
O świcie 28 lipca, piątego dnia od czasu przybycia pod Damaszek, krzyżowcy zwinęli swój obóz i wyruszyli w drogę powrotną do Galilei. Unur odetchnął z ulgą, oznaczało to bowiem, że nie potrzebuje już dłużej pomocy Nur ad-Dina, którego po przybyciu nie wpuścił do miasta. Postanowił też zemścić się na chrześcijanach za tak niehonorowe złamanie wzajemnej przyjaźni, wysyłając za nimi w pogoń oddziały lekkiej jazdy. Turkmeni podążali w ślad za krzyżowcami, rażąc ich z oddali strzałami z łuków i zabijając wielu rycerzy oraz ich wierzchowce.
Koniec II wyprawy krzyżowej Atak krzyżowców na Damaszek zakończył się kompletną porażką. Zarówno straty w ludziach, jak i w rynsztunku wojennym były ogromne, a rycerze chrześcijańscy okryli się straszliwą hańbą, rezygnując z zamierzonego celu już piątego dnia od rozpoczęcia walk. Do właściwego oblężenia Damaszku nawet nie doszło, a emir Unur stracił zaufanie do łacinników. Jedyną osobą, która skorzystała na wyprawie przeciwko Damaszkowi był Nur ad-Din.