W swoich wykładach z 1942 pt. Problemy sztuki polskiej sformułował koncepcję utworzenia ośrodka badawczego i wystawienniczego poświęconego sztuce pod nazwą instytutu. W latach powojennych był członkiem Klubu Murnauczyków.
Okres powojenny W 1949 roku został profesorem Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1952 był członkiem korespondentem, a od 1966 członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii NaukCzłonkowie PAN: Skorowidz.. Publikował prace głównie z zakresu historii sztuki XIX i XX wieku oraz teorii sztuki.
Na zjeździe plastyków w Nieborowie w lutym 1949 roku wygłosił referat wprowadzający, w którym uznał socrealizm za obowiązującą metodę twórczą. Jednocześnie wstąpił również do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Preferował sztukę monumentalną, publiczną, Felicjana Szczęsnego Kowarskiego i Xawerego Dunikowskiego czy syntetyczną formę prac Tadeusza Kulisiewicza. Do Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie wprowadził Mieczysława Porębskiego, popierał Urbanowicza i Kokoszkę. Jego koncepcja „polskiej drogi do samodzielności w sztuce” nawiązywała do idei „Bloku” i odpowiadała duchowi sztuki lat 30.