Starzyński patronował „białostocko-frontowej” grupie, która wraz z grupą „realistów” wyznaczała koncepcję socrealizmu.

30 listopada 1949 założył – prawdopodobnie na kanwie planów z okresu jenieckiego – Państwowy Instytut Sztuki (PIS) i został jego dyrektorem.

W ankiecie personalnej z 1950 wskazał, że nie należał przed 1939 do żadnej organizacji politycznej.

Został komisarzem pawilonu polskiego na Biennale w Wenecji w 1954.

W 1958-1959 był komisarzem działu polskiego na międzynarodowej wystawie w Moskwie. Wbrew głoszonym przez siebie poglądom o wyłączności socrealizmu, w Moskwie zaprezentował przegląd wszystkich kierunków w sztuce polskiej, co spotkało się z gwałtowną krytyką ze strony radzieckich krytyków sztuki. W rezultacie PIS został w 1959 włączony do Polskiej Akademii Nauk jako Instytut Sztuki PAN, a on sam odwołany ze stanowiska dyrektora w połowie roku 1960.

W 1960 zainicjował i zorganizował w Warszawie VII Kongres Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki (AICA) pod hasłem Sztuka – narody – świat. Podczas konferencji w Nieborowie w lutym 1958 próbował podporządkować AICA redagowane przez jego doktoranta Aleksandra Wojciechowskiego pismo „Przegląd Artystyczny”.