thumb|Bitwa pod Grenadą, Jean-François Hue Bitwa koło Grenady – starcie zbrojne, które miało miejsce 6 lipca 1779 między flotą angielska wiceadmirała Johna Byrona (21 okrętów liniowych) a francuską eskadrą Charlesa d’Estainga (25 okrętów) u brzegów wyspy Grenada na Karaibach, podczas wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych, zakończone brytyjską porażką, niewykorzystaną wszakże przez Francuzów.
Wiosną 1779 adm. d’Estaing otrzymał posiłki, przyprowadzone przez adm. de Grasse, de Vaudreuil i Picquet de la Motte (odpowiednio 5, 2 i 5 okrętów liniowych) i z flotą liczącą łącznie 25 liniowców i kilka fregat przybył 2 lipca pod Grenadę, gdzie zdobył 30 statków handlowych, mały slup HMS „York” i wysadził desant, który dwa dni później opanował wyspę.
Adm. Byron dowiedział się, że francuska flota prawdopodobnie udała się, by zaatakować Grenadę. Z 21 okrętami liniowymi, fregatą i konwojem statków wiozących posiłki dla garnizonu Grenady, podążył w kierunku wyspy. Przekonany, że garnizon wciąż się broni i że on sam na nad nieprzyjacielem przewagę, podszedł szybko do wyspy w nocy z 5 na 6 lipca. Szyk jego floty był nieuporządkowany, i te okręty, które (ze względu na kierunek wiatru) winny być najdalej od nieprzyjaciela, były najbliżej. Z braku fregat, Byron odkomenderował też do osłony konwoju trzy liniowce pod komendą kadm.