Trudną sytuację Brytyjczyków uratował w znacznej mierze Rowley, który wezwany przez Byrona od konwoju, ściął łuk, po którym zawracała flota brytyjska, i wsparł linię w zagrożonym miejscu (bardzo podobnie postąpił Nelson w bitwie koło Przylądka Św. Wincentego). Najbardziej uszkodzony liniowiec, HMS „Lion” Williama Cornwallisa, został w tyle, przemknął się za francuską ariergardą i samodzielnie dopłynął do Jamajki. Inne uszkodzone okręty zdołały na tyle naprawić maszty, by pozostać w szyku. Ostatecznie Brytyjczykom udało się ok. godz. 13 oderwać od przeciwnika.
Adm. d’Estaing nie wykorzystał szansy i gdy po kilku dniach dogonił wroga, ten był już zakotwiczony w bezpiecznej przystani przy wyspie Saint Kitts, pod osłoną baterii nadbrzeżnych; Francuzi nie próbowali atakować i odpłynęli do Ameryki. W opinii dowodzącego jednym z liniowców Suffrena, d’Estaing winien być w stanie zdobyć cztery częściowo unieruchomione brytyjskie okręty. Byron z kolei działał pospiesznie i z powodu braku porządku w szykach, poniósł, zdaniem T.