Modyfikując i poddając korekcie koncepcję Danilewskiego, Leontjew formułuje „prawo trójjedynego procesu rozwojowego” (), odnoszącego zarówno do przyrody, jak i do społeczeństwa. Zgodnie z tym prawem organizmy państwowe i całe kultury świata przeżywają trzy okresy: pierwotnego piękna, kwitnącej złożoności i wtórnego spaczonego uproszczenia.
Konserwatysta, choć niezwiązany z rządem carskim, Leontjew krytykował cywilizację zachodnią, w szczególności liberalizm, któremu przeciwstawiał cywilizację bizantyjską. Przewidywał rychły upadek cywilizacji zachodniej. Sprzeciwiał się wszelkim reformom w Rosji, sugerując powrót do bizantyjskiej dyscypliny i rytuałów. Potępiał nasilające się w Europie zachodniej tendencje do uniformizacji, chwaląc minione epoki, w których dominowały heroiczne i twórcze postawy. Twierdził, że przemoc i nierówność społeczna muszą funkcjonować w społeczeństwie, by mogło równocześnie istnieć piękno. Komentując bieżącą sytuację w Rosji twierdził, że umysłowość jej mieszkańców została nieodwracalnie zmieniona przez "liberalny nihilizm", przez co powrót do wcześniejszego (doskonalszego) stanu rzeczy mógłby nastąpić tylko dzięki długiej wojnie wewnętrznej. Jako doraźny środek sugerował "zamrożenie życia społecznego". Bez wahania bronił despotyzmu państwowego.