W 1880 roku był pracownikiem gazety w Warszawie, potem pracował jako cenzor w Moskwie.

W Pustelni Optyńskiej 23 sierpnia 1891, ponownie ciężko chory, złożył w tajemnicy śluby mnisze. 30 sierpnia przeniósł się do Ławry Troicko-Siergijewskiej, by mieć lepszy dostęp do pomocy lekarskiej; tam zmarł na zapalenie płuc.

Poglądy Niektóre źródła zaliczają Leontjewa do późnych słowianofilów lub przedstawicieli neosłowianofilów. Zdaniem Nikołaja Łosskiego, Leontjew nie należał do słowianofilów. Tym niemniej to właśnie on stał się wyrazicielem idei degenerującego się słowianofilstwa. Głosił bizantynizm jako organizującą zasadę życia społecznego i państwowego. W latach 1872–1873 pisał artykuł Bizantyzm i słowiańszczyzna (), gdzie twierdził, że Rosja jest nosicielką idei bizantynizmu. Praca ta zawiera oryginalną teorię kultury i rozwoju społeczeństw, antycypującą teorię Spenglera o przechodzeniu „kultury” w „cywilizację”. Pewne podobieństwo łączy ją również z koncepcjami Ortegi y Gasseta i innych elitarnych krytyków „kultury masowej”. Wielkie wrażenie wywarła na Leontjewie książka Nikołaja Danilewskiego Rosja a Europa, w której przedsięwzięto próbę przedstawienia historii jako całokształtu rozmaitych .