Sformułowano również nowe zasady poboru młodzieży fińskiej do wojska, likwidując odrębne fińskie szkoły wojskowe i jednostki złożone z rekrutów tej narodowości (już w 1901). Od 1903 stało się możliwe kierowanie rekrutów fińskich do jednostek rosyjskich stacjonujących poza Finlandią. Do uzyskania stopnia oficerskiego niezbędna stała się doskonała znajomość języka rosyjskiego. Podobnie jak w przypadku poprzednich ustaw, społeczeństwo fińskie zareagowało akcją petycyjną. Pod protestem zebrano 473 468 podpisów. Kampanii petycyjnej towarzyszył bierny opór, w tym bojkot poboru do wojska.
W odpowiedzi w 1902 Bobrikow uzyskał prawo odwoływania urzędników i sędziów fińskich, a następnie sprowadzania na ich miejsce Rosjan (wobec niedostatecznej liczby Finów gotowych pogodzić się z polityką rosyjską). Manifestacje przeciwko ograniczaniu autonomii były rozpędzane przez oddziały kozackie. 15 kwietnia 1903 uprawnienia Bobrikowa zostały jeszcze poszerzone, co uzasadniono dbałością o porządek publiczny i bezpieczeństwo instytucji państwowych. Znienawidzony w społeczeństwie fińskim generał-gubernator został 16 czerwca 1904 śmiertelnie postrzelony w Senacie Wielkiego Księstwa Finlandii przez Eugena Schaumana i zmarł następnego dnia nad ranem pomimo operacji przeprowadzonej przez Richarda Faltina.