Jego realizatorem stał się mianowany w tym samym roku generał-gubernator Nikołaj Bobrikow.
Według oficjalnego stanowiska władz carskich Finlandia mogła zachować niewielki zakres odrębności, natomiast w zakresie prawodawstwa powinna przyjąć rozwiązania stosowane w całym Imperium Rosyjskim. Manifest ogłaszający ujednolicenie praw ogłosił Mikołaj II 15 lutego 1899. Od tej pory to car miał decydować o wydaniu ustaw, których projekty mogły proponować mu Senat Wielkiego Księstwa Finlandii, parlament, generał-gubernator, minister ds. Finlandii oraz Rada Stanu. W odpowiedzi parlament Finlandii ogłosił bezprawność tego kroku i w ramach protestu przeciwko naruszeniu autonomii podjął akcję zbierania podpisów pod petycją do cara, w której apelowano o zachowanie jej zasad. Delegacja, która następnie przywiozła petycję z 522 931 podpisami, nie została przyjęta przez cara. W styczniu 1900 ministrem ds. Finlandii został Wiaczesław Plehwe, jeden z autorów manifestu z 15 lutego 1899 i zwolennik rusyfikacji. Pewny odgórnego poparcia, Nikołaj Bobrikow kontynuował program likwidacji autonomii Finlandii. Jeszcze w tym samym 1900 czternaście czasopism fińskich zostało zawieszonych, zaś siedem – całkowicie zlikwidowanych. W roku następnym zlikwidowano zasadę wolności zgromadzeń.