Dżikirmisz w ostatniej chwili zbiegł z pola bitwy, pozostawiając w obozie wszystkie swoje skarby i cały dobytek. Ten nagły atak Tankreda połączony z natarciem wojsk Boemunda uratował Edessę dla chrześcijaństwa. Pokazał też, że łacinnicy z Syrii – mimo częstych rozdźwięków i kłótni - w kryzysowej sytuacji są gotowi do okazania wzajemnej pomocyIbn al-Asir, loc. cit.; Albert z Akwizgranu, IX, 43, s. 617-618; Ibn al-Kalanisi, s. 69-70..
Pośród jeńców wziętych do niewoli przez chrześcijan znalazła się wysoko urodzona księżniczka seldżucka z dworu emira, pozostawiona przez Dżikrmisza w obozie podczas jego pospiesznej ucieczki. Po powrocie do swoich posiadłości, postanowił on za wszelką cenę odzyskać tę damę, oferując za nią duży okup w wysokości piętnastu tysięcy bizantów Przedstawił także drugą ofertę, proponując wymianę jej na hrabiego Edessy Baldwina II, który od czasu bitwy pod Harran, pozostawał u emira w niewoli. Kiedy wieści o tej propozycji dotarły do Jerozolimy, król Baldwin I napisał do Boemunda, by nie zmarnował tej okazji, żeby uwolnić hrabiego. Powrót prawowitego pana Edessy nie był jednak na rękę ani Tankredowi, któremu podobała się nowa pozycja regenta i związana z nią władza, ani Boemundowi pragnącemu trzymać swego krnąbrnego siostrzeńca z dala od Księstwa Antiochii.