Niemniej jednak, pomimo tego zwycięstwa, obrońcy znaleźli się w bardzo ciężkiej opresji. Tankred wysłał do Boemunda kuriera z prośbą o natychmiastową pomoc. W tym czasie Księstwo Antiochii miało sporo własnych problemów. Wiele miast uznających zwierzchność księcia Antiochii oddało się w ręce muzułmanów z Aleppa, a sąsiedni Bizantyńczycy byli do niego wrogo nastawieni. Boemund rozumiał jednak, że stawką jest istnienie Hrabstwa Edessy, dlatego nie zwlekając zebrał swoje wojska i ruszył Tankredowi z pomocą. Na nieszczęście dla łacinników, stan dróg był w hrabstwie fatalny i antiocheńczycy posuwali się w bardzo wolnym tempie.
Tymczasem w Edessie nic nie wiedziano o przyczynie tych opóźnień i morale obrońców zaczęło spadać. Tankred znalazł się w sytuacji krytycznej i, będąc na skraju desperacji, postanowił przeprowadzić ryzykowne uderzenie na pozycję Dżikirmisza. Nocą żołnierze edessańscy dokonali wypadu z miasta i pod osłoną ciemności zaatakowali Turków. Muzułmanie byli pewni siebie, a większość spała, zostali więc kompletnie zaskoczeni tą nagłą napaścią. Wielu zginęło, ale Dżikirmisz wciąż miał jeszcze nadzieje na odzyskanie inicjatywy. Jednakże, w tym samym momencie, od tyłu uderzyły na niego oddziały Boemunda, który właśnie przybył pod Edessę. Większość Turków zginęła z rąk łacinników żądnych zemsty po klęsce pod Harranem.