Inicjatywę uchwałodawczą posiadał cesarz, który pod koniec pryncypatu posiadł tę możność na wyłączność. Głosowanie senatu było de facto formalnością, w późniejszym okresie zastąpione zostało przyjęciem przez aklamację. Przejawem dominującej pozycji cesarza był m.in. fakt, że od końca II wieku senatus consultum określano oratio principis in senatu habita (mowa princepsa mająca miejsce w senacie).
Poniższe zestawienie przedstawia listę najważniejszych senatus consulta: Senatus consultum Silanianum - uchwała senatu z 10 r. pozwalająca na wydanie na tortury wszystkich niewolników właściciela, który został zamordowany, a sprawcy nie ujętoPrzykładem zastosowania było stracenie w 61 r. 400 niewolników (z kobietami i dziećmi) prefekta miasta Pedaniusza Sekundusa zamordowanego przez jednego z nich (Publiusz Korneliusz Tacyt Roczniki, księga XIV, 42 - 45). Jeszcze kilkaset lat później uznawano tę uchwałę za obowiązującą (Digesta Justyniana 29,5, Kodeks Justyniana 6,35,11). Omówienie: Obowiązek niewolników obrony swojego właściciela, Głos cesarza Hadriana w sprawie "s.c. Silanianum".; Senatus consultum Velleianum - uchwała senatu z 46 r. zabraniająca kobietom poręczania za dług osób trzecich; Senatus consultum Claudianum (I) - uchwała senatu z 49 r.