Na liście potencjalnych lądowisk znajdowały się: baza lotnicza w Istres we Francji; Międzynarodowy Port lotniczy Bandżul na terenie Gambii oraz Baza Lotnicza w Saragossie i w Morón, obie na terenie Hiszpanii.
Lądowiska, które mogły być wykorzystane w pozostałych schematach awaryjnych, to: w Portugalii – Lajes, Beja, na terenie Islandii – Keflavik, na terenie Irlandii – Międzynarodowy Port Lotniczy Shannon, na terenie Wielkiej Brytanii – RAF Fairford, na terenie Niemiec – Port lotniczy Kolonia/Bonn, na terenie Turcji – Ankara, na terenie Arabii Saudyjskiej – Rijad, na atolu Diego Garcia na Oceanie Indyjskim.
W przypadku braku możliwości osiągnięcia któregokolwiek z wyznaczonych lądowisk, orbiter mógł teoretycznie lądować na wodzie lub w innym miejscu, aczkolwiek taka sytuacja dawałaby załodze bardzo małe możliwości przeżycia.
W obu dotychczasowych katastrofach żaden ze schematów nie mógł zostać zastosowany. W katastrofie promu Challenger oderwanie się jednej z rakiet na paliwo stałe spowodowało dezintegrację zespołu wahadłowca.