proces ten był widoczny wśród elit kraju). W państwie dominowała kultura ruska. Jednak w 1362 po śmierci metropolity Romana patriarcha konstantynopolitański nie wyznaczył jego następcy. Formalnie nie będąc skasowaną, metropolia litewska do 1377 nie miała zwierzchnika. W 1375 wielki książę Olgierd zażądał od patriarchy Konstantynopola wyjęcia ziem Wielkiego Księstwa Litewskiego spod jurysdykcji metropolity kijowskiego Aleksego, grożąc delegalizacją Kościoła prawosławnego w swoim państwie w razie odmowy. Na ziemie litewskie został skierowany wówczas popierany przez Olgierda kandydat – bułgarski biskup Cyprian, który łączył zarząd metropolii litewskiej i halickiej.
W 1383 wielki książę litewski Jagiełło podjął rozmowy z Moskwą w sprawie możliwego sojuszu, jaki wiązałby się z przyjęciem przez Litwę chrztu w obrządku prawosławnym. Mając jednak na uwadze możliwą stratę litewskich ziem ruskich zarzucił ten projekt na rzecz rozmów z Polską o możliwej unii.