Równocześnie pogańskie Wielkie Księstwo Litewskie cechowała tolerancja wobec chrześcijan zarówno wschodnich, jak i zachodnich.
W 1361 patriarszy synod w Konstantynopolu ponownie omawiał zagadnienie granicy między metropoliami litewską i kijowską. W skład pierwszej zostały zaliczone eparchie połocka i turowska, nie rozstrzygnięto natomiast jednoznacznie jurysdykcji pięciu eparchii na Wołyniu. Siedzibą metropolity pozostał Nowogródek. Najważniejszymi ośrodkami prawosławnego życia religijnego były miasta-siedziby biskupów oraz Wilno. W 1390 w mieście tym funkcjonowało jedenaście cerkwi oraz monaster Trójcy Świętej, przy siedmiu katolickich kościołach i klasztorze bernardyńskim. Szczególną rolę odgrywały monastery. W Wielkim Księstwie Litewskim 90% ludności wyznawała prawosławie (byli to Rusini i Litwini, którzy ulegli rutenizacji;