Pracował w Instytucie Fizyki Jądrowej PAN (zastępca dyrektora ds. naukowo-technicznych w latach 1969–1978, pierwszy zastępca dyrektora w latach 1979–1990, dyrektor w latach 1990–2004). Pełnił funkcje kierownika Laboratorium Reakcji Jądrowych z Prędkimi Neutronami, Zakładu Reakcji Jądrowych oraz Zakładu Badań Struktury Jądra Metodami Reakcji Jądrowych. Od 1954 roku był pracownikiem naukowym i wykładowcą Uniwersytetu Jagiellońskiego w Katedrze Fizyki Doświadczalnej.

Prowadził badania w dziedzinie zderzeń ciężkich jonów, a także zajmował się konstrukcją i budową detektorów promieniowania jądrowego. Wykorzystywał w swoich pracach cyklotrony w Polsce i za granicą. Był jednym z pierwszych badaczy, którzy zaobserwowali i zinterpretowali zwiększenie przekroju czynnego w obszarze wstecznych kątów, określane jako „efekt glory”. Jako pierwszy zaobserwował rozpad silnie związanej cząstki alfa.