William Daniel Leahy (ur. 6 maja 1875 w Hampton w stanie Iowa, zm. 20 lipca 1959 w Bethesda w Maryland) – amerykański wojskowy i polityk, oficer United States Navy, który doszedł do najwyższych godności pracując na stanowiskach administracyjnych i sztabowych. Jako Chief of Naval Operations (1937–1939) zajmował się przygotowaniami marynarki amerykańskiej do zbliżającej się wojny. Po odejściu z US Navy został mianowany przez swego przyjaciela, prezydenta Franklina D. Roosevelta gubernatorem Portoryko, znajdującego się wówczas pod administracją kolonialną Stanów Zjednoczonych (1939–1940), a następnie (w latach 1940–1942) ambasadorem USA przy rządzie kolaborującej z hitlerowskimi Niemcami Francji Vichy.
Powołany ponownie do służby w roku 1942 jako osobisty szef sztabu prezydenta piastował tę funkcję w trakcie II wojny światowej za prezydentury Roosevelta i później, za Harry’ego Trumana, aż do przejścia na emeryturę w roku 1949. Był pierwszym, choć nie nosił tego tytułu, przewodniczącym Połączonego Kolegium Szefów Sztabów, a także przewodniczącym amerykańskiego przedstawicielstwa w Combined Chiefs of Staff. Pełniąc te funkcje był najwyższym – w sensie decyzyjnym – amerykańskim oficerem w czasie wojny.