Szpital ogrzewany był za pomocą wodnego centralnego ogrzewania. Składały się na nie dwa kotły, był jeszcze trzeci ale on służył do zaopatrywania budynku w gorącą wodę (8 tys. litrów na dobę). Dodatkowo rezerwę do ciepłej wody stanowił 500 litrowy kocioł zlokalizowany w kuchni i ogrzewany przez ognisko kuchenne. Dolna Sala operacyjna ogrzewana była za pomocą kaloryferów i zamontowanych pod podłogą 5 rur radiatorów. Natomiast w górnej sali operacyjnej zastosowano nowatorskie ogrzewanie - po raz pierwszy zamontowano tam ogrzewanie przez ściany.
Komunikacja wewnętrzna odbywała się przy udziale dzwonków i numeratorów. W budynku zainstalowano także 3 stacje telefonu miejskiego i 11 wewnętrznych aparatów telefonicznych.
Na personel szpitala składali się: lekarz naczelny, jego pomocnik, lekarz miejscowy, czterech ordynatorów, asystenci, starsza akuszerka, pomocnice akuszerki, pielęgniarki i 15 pracowników gospodarczych.
W 1921 roku dobudowano nowe skrzydło, a w latach 1924-1925 - kolejne pawilony. W 1925 roku szpitalowi nadano imię Anny księżnej Mazowieckiej. W 1928 roku po raz kolejny rozbudowano budynek. W 1933 roku mógł on pomieścić 98 pacjentek i 80 niemowląt. Mieściła się w nim też Warszawska Miejska Szkoła Położnych.