Powstała po II wojnie światowej społeczność żydowska na Dolnym Śląsku (jid. Jidiszer Jiszew in Niderszlezje, ייִדישער ייִשעב אין נידערשלעזיע) liczyła w 1946 r. około 100 tysięcy osób i przez dwie dekady była największą społecznością żydowską w powojennej Polsce. W pierwszych latach kwitło na tych ziemiach życie kulturalne, religijne, oświatowe i polityczne. Emigracja z Polski spowodowała jednak rozpad społeczności. Po 1968 roku w regionie pozostało ok. 400–500 Żydów.
Okres 1945–1950: namiastka autonomii Przed II wojną światową Dolny Śląsk należał do Niemiec. Większość śląskich Żydów mieszkających w tym regionie została zamordowana podczas wojny. Bezpośrednio po odebraniu terenu III Rzeszy, osiedliła się na nim pewna część polskich Żydów, głównie ocalonych z obozu koncentracyjnego Gross-Rosen i jego filii (w czerwcu 1945 r. ok. 6 tysięcy osób). Powstały w czerwcu 1945 r. Wojewódzki Komitet Żydowski na Dolnym Śląsku (WKŻ), pod przewodnictwem Jakuba Egita, zorganizował akcję osiedlenia ocalonych Żydów na przyznanym Polsce Dolnym Śląsku. Do wiosny 1946 r. osiedlono tam 86 500 osób, które zamieszkały głównie w powiatach dzierżoniowskim, wrocławskim, wałbrzyskim, legnickim, świdnickim, kłodzkim, złotoryjskim i ząbkowickim. W sumie w sierpniu 1946 r. na Dolnym Śląsku mieszkało pomiędzy 80 tys. a ponad 100 tys.