osób (dane są niejednoznaczne m.in. ze względu na ciągłe osiedlanie się i emigrację oraz nierejestrowanie się pewnej liczby osób). Była to największa społeczność Żydów w powojennej Polsce. Skupiskami o liczebności ponad 10 tys. osób (stan z grudnia 1946) były: Dzierżoniów (16 tys.), Wrocław (15 tys.) i Wałbrzych (10 200). W tym czasie, oprócz Polaków i Żydów, na Dolnym Śląsku żyły również inne mniejszości narodowe: niemieccy autochtoni, Ukraińcy i Łemkowie przesiedleni w ramach Akcji Wisła, Rosjanie związani ze stacjonowaniem wojsk Armii Czerwonej oraz Romowie i Grecy.
Osiedleńców żydowskich w tym okresie można podzielić na trzy grupy: byli więźniowie obozów koncentracyjnych, repatrianci z ZSRR (zarówno ci, którzy przeżyli wojnę w głębi ZSRR, jak i wysiedleni z Kresów Wschodnich) oraz przesiedleńcy z innych regionów Polski. Wśród trzeciej grupy częstą motywacją osiedlenia było zastanie ruin na miejscach swych domów w centralnej Polsce lub zajęcie ich domów przez obce osoby. W regionie przeżyły również resztki lokalnych społeczności niemieckich Żydów. Państwo uznało ich jednak za Niemców i wysiedliło w 1946 r.