Społeczność była zróżnicowana również pod względem języka i stopnia tożsamości żydowskiej.
Pilnym zadaniem było objęcie społeczności opieką lekarską, zwłaszcza ze względu na zły stan zdrowia byłych więźniów obozów koncentracyjnych. Według badań, pierwotnie ⅓ osób chorowała na gruźlicę. Powstało Towarzystwo Ochrony Zdrowia Ludności Żydowskiej (TOZ), które utworzyło sanatoria, przychodnie wielu specjalności, ambulatoria oraz placówki opieki nad matką i dzieckiem, jak również sierocińce i żłobki. W Wałbrzychu w latach 1948–1949 Szpital Żydowski im. Dawida Guzka przyjmował ludność polską i żydowską.
Rozwijało się szkolnictwo. W 1946 WKŻ prowadził 23 szkoły. We wszystkich placówkach uczono języka jidysz (w połowie 1946 r. działało 8, a w 1948 r. – 25 szkół z wykładowym językiem jidysz), a w szkołach religijnych nauczano języka hebrajskiego (6 szkół w 1947 r.), religii i historii Żydów. We Wrocławiu i Wałbrzychu działały szkoły muzyczne. We Wrocławiu adeptów kształciła szkoła baletowa. Funkcjonowało również Żydowskie Koło Akademickie we Wrocławiu. Jednak w 1949 r. szkoły żydowskie zostały upaństwowione.