Po zezwoleniu Żydom we wrześniu 1949 r. przez władze państwowe wyjazdu do Izraela, wyemigrowało kolejne 16 tys. – 20 tys. osób. Były one pozbawiane polskiego obywatelstwa. Jednocześnie władze likwidowały szkoły hebrajskie, instytucje kulturalne i społeczne oraz upaństwowiły spółdzielczość żydowską i szkoły z językiem wykładowym jidysz.
Okres 1950–1957: centralizacja i powolny rozpad społeczności W grudniu 1949 r. władze państwowe zlikwidowały wszystkie partie i organizacje syjonistyczne. W czerwcu 1950 wszystkie żydowskie organizacje społeczne zostały scentralizowane przez władze państwowe i na ich miejsce utworzono Towarzystwo Społeczno-Kulturalne Żydów w Polsce.
Życie żydowskie uległo pewnej stabilizacji. W regionie mieszkało ok. 30 tys. Żydów, a wyemigrowało 11 tys. Największymi skupiskami były nadal Wrocław, Wałbrzych i Dzierżoniów. W latach 50. we Wrocławiu, Wałbrzychu, Dzierżoniowie, Świdnicy i Legnicy działały koła dramatyczne.
W 1950 r. działało 20 kongregacji, 19 synagog i 4 rabinów, jednak społeczność stopniowo odchodziła od judaizmu. Doszło również do zerwania więzów społecznych. Żydowscy mieszkańcy regionu byli inwigilowani przez aparat bezpieczeństwa. Po wydarzeniach Października 1956 r.