240px|thumb|Tablica w kościele św. Jacka w Warszawie, upamiętniająca poległych cichociemnych, w tym Zbigniewa Matuli Zbigniew Mieczysław Marian Andrzej Matula ps. „Radomyśl” (ur. 26 lutego 1917 w Radomyślu, zm. 31 października 1944 w Słonej) – polski wojskowy, cichociemny, porucznik Armii Krajowej, dowódca samodzielnego plutonu w batalionie „Barbara” 16 pułku piechoty AK, uczestnik walk partyzanckich na Pogórzu Ciężkowickim. Poległ w akcji, osłaniając odwrót swego oddziału.
Życiorys Zbigniew Matula był synem Eugeniusza oraz Jadwigi z Tomaszewskich. Ukończył szkołę powszechną w Radomyślu, egzamin dojrzałości złożył w 1936 roku. Rok później wstąpił do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 20 pułku piechoty Ziemi Krakowskiej, w 1939 roku ukończył Szkołę Podchorążych Piechoty w Ostrowi-Komorowie. Podczas kampanii wrześniowej był żołnierzem Ośrodka Zapasowego 77 pułku piechoty, uczestniczył między innymi w walkach w rejonie Grodna. 23 września przekroczył granicę z Litwą i został internowany. Przebywał w obozach w Olicie, Birsztanach oraz Kalwarii.