Po zajęciu Litwy przez wojska radzieckie został wywieziony do obozu w Kozielsku, do 1 września 1941 roku przebywał w obozie jenieckim NKWD w Griazowcu. Zwolniony na mocy układu Sikorski-Majski, wstąpił do Armii Andersa. Został mianowany dowódcą plutonu oraz awansowany do stopnia plutonowego podchorążego a od 11 grudnia 1941 roku podporucznika. Po opuszczeniu Związku Radzieckiego służył w Iraku i Palestynie.
Zgłosił się do służby na terenie kraju. Po odbyciu przeszkolenia dla cichociemnych w Wielkiej Brytanii 10 października 1943 roku awansował do stopnia porucznika a 15 grudnia tegoż roku został zaprzysiężony. Skok wykonał w nocy z 24 na 25 maja 1944 roku, w trakcie operacji „Weller”, w okolicy Bochni.
Po aklimatyzacji został przydzielony do Inspektoratu Rejonowego Tarnów Armii Krajowej. 1 sierpnia został dowódcą 2 plutonu 4 kompanii „Ewa” I batalionu „Barbara” w składzie 16 pułku piechoty AK Ziemi Tarnowskiej. Uczestniczył w walkach partyzanckich na terenie Pogórza Ciężkowickiego, wyróżnił się między innymi w największej bitwie batalionu „Barbara”, pod Jamną 25 września 1944 roku.