Po częściowej demobilizacji i rozformowaniu batalionu 22 października został dowódcą samodzielnego plutonu partyzanckiego „Radomyśl”, którego stan na 30 października wynosił 23 żołnierzy.
31 października 1944 roku żołnierze plutonu „Radomyśl” zostali wskutek zdrady otoczeni na swojej kwaterze we wsi Słona w pobliżu Zakliczyna przez żandarmerię niemiecką. Zbigniew Matula wydał podkomendnym rozkaz rozproszenia się i wycofywania w stronę lasu, samemu osłaniając ich odwrót. Zginął w akcji, wraz z nim poległo jeszcze trzech żołnierzy, czworo kolejnych, w tym kobieta-łączniczka, dostało się do niewoli. W 1956 roku jego szczątki zostały ekshumowane i ponownie pochowane na cmentarzu w Zbylitowskiej Górze. Na miejscu śmierci we wsi Słona odsłonięto 8 października 1978 roku pomnik, odbudowany w 2004 roku staraniem weteranów Batalionu „Barbara”. W Radomyślu Wielkim, w ścianie domu rodzinnego Zbigniewa Matuli, wmurowano tablicę pamiątkową.
Odznaczenia Krzyż Walecznych – czterokrotnie Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami.
Upamiętnienie W lewej nawie kościoła św. Jacka przy ul. Freta w Warszawie odsłonięto w 1980 roku tablicę Pamięci żołnierzy Armii Krajowej, cichociemnych – spadochroniarzy z Anglii i Włoch, poległych za niepodległość Polski.