Po wypadku w wyścigu 24h Le Mans w 1968 Bianchi zaprzestał ścigania i skupił się na testowaniu i rozwijaniu samochodów. Wrócił do ścigania w marcu 1969 roku, ale po śmierci jego brata Luciena w wyścigu 24h Le Mans wycofał się ze ścigania i był kierowcą testowym Alpine do 1976 roku.
Konstrukcja Silnik nazywał się Renault-Gordini mimo faktu, że w 1965 roku Renault zabroniło Rédélému umieszczać znaków Renault na samochodach Alpine. Renault było jednak mocno zaangażowane w budowę silnika.
Pojemność skokowa silnika wynosiła 2996 cm³. Półkuliste głowice cylindrów zostały wykonane z aluminium. W silniku znajdowały się cztery gaźniki z podwójnym przelotem. Układ zapłonowy, wykorzystujący także cewki, pochodził od firmy Marelli.
Ze względu na fakt, iż moc maksymalna silnika wynosiła 310 KM przy 7500 obr./min. w porównaniu do czterystukonnych silników Coswortha oraz silników Ferrari i Matry o mocy 420 KM, Bouleau zdawał sobie sprawę, że aby samochód był konkurencyjny, musi prowadzić się lepiej od rywali. Jedną z nadziei na taki stan rzeczy były stosowane przez Alpine nowe opony radialne Michelin, których nie używał żaden z zespołów Formuły 1. Bouleau najbardziej liczył jednak na swoją konstrukcję tzw. płaskiego zawieszenia, poza modelem A350 rozwijaną także w modelach A220 i A221.