Komunistyczna Partia Finlandii (KPF) (fiń. Suomen Kommunistinen Puolue) – partia polityczna założona w 1918 roku w Moskwie, od 1919 sekcja Międzynarodówki Komunistycznej. Do 1944 zdelegalizowana w Finlandii. Większość przywódców, wywodzących się z lewego skrzydła Fińskiej Partii Socjaldemokratycznej po upadku powstania komunistycznego w Finlandii w 1918 działała w ZSRR (m.in. Otto Kuusinen). W 1944 z jej inicjatywy został utworzony Demokratyczny Związek Narodu Fińskiego, w którego składzie KPF wchodziła do parlamentu i rządu. W 1986 podzieliła się na dwie frakcje: KPF i KPF-Jedność, które w 1990 weszły w skład nowo utworzonego Związku Lewicy.
Historia W 1918 roku czerwoni przegrali fińską wojnę domową. Socjaldemokratyczna Partia Finlandii poparła stronę przegranych, a kilku z jej przywódców udało się do Związku Radzieckiego. Część z tych uchodźców założyła w Moskwie Komunistyczną Partię FinlandiiEduskunta – edustajamatrikkeli.. SKP była nielegalna w Finlandii aż do 1944 roku. Po wojnie kontynuacja SKP zdominowała Demokratyczny Związek Narodu Fińskiego, który został założony w 1944 roku jako organizacja zrzeszająca ugrupowania radykalnej lewicy.