Od 1918 roku pracowała jako wolontariuszka w Instytucie Botanicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w latach 1936–1939 w Instytucie Badawczym Lasów Państwowych w Warszawie. Po zakończeniu II wojny światowej powróciła na Uniwersytet Jagielloński, początkowo jako asystent-wolontariusz, potem starszy asystent w Zakładzie Anatomii i Cytologii Roślin (1945–1948), a następnie starszy asystent w Zakładzie Farmakognozji (1948–1949). Przez kolejny rok była pracownikiem naukowym Polskiej Akademii Umiejętności, zaś w latach 1950–1953 kierownikiem grupy biometrycznej krakowskiej Pracowni Paleobotaniki Czwartorzędu Instytutu Geologicznego w Warszawie. W tym czasie w 1951 roku uzyskała stopień doktora habilitowanego (2 maja kolokwium, 4 czerwca wykład habilitacyjny, 6 grudnia zatwierdzenie przez Ministra Oświaty) oraz stopień docenta botaniki nadany przez Radę Wydziału Matematyczno-Przyrodniczego UJ. Następnie w 1953 roku rozpoczęła pracę w Zakładzie Botaniki PAN (później Instytucie), jako kierownik najpierw Pracowni Zmienności i Ewolucji Historycznej Roślin (1953–1954), następnie Pracowni Zmienności Roślin (1954–1956), a od 1956 roku Zakładu Zmienności Roślin, którym kierowała do końca swojej pracy w Instytucie.