W dniu 30 czerwca 1954 roku uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, a 13 grudnia 1962 profesora zwyczajnego.
Na emeryturę przeszła 1 stycznia 1966 roku. Znała biegle język francuski, niemiecki i angielski. W ciągu lat pracy naukowej i dydaktycznej jej uczniami byli m.in.: dr Maria Białobrzeska, dr hab. Adolf Korczyk, prof. dr hab. Jerzy Staszkiewicz, dr Janina Truchanowicz i dr Irena Więckowska.
Zmarła 16 stycznia 1983 roku w Krakowie. Została pochowana obok męża na cmentarzu Rakowickim.
Działalność naukowa Głównymi kierunkami jej prac badawczych były: biometria, paleobotanika i systematyka. Była autorką 83 prac, w tym 26 prac oryginalnych. Publikowała pod nazwiskiem Szaferowa, Jentys-Szaferowa lub Jentys-Szafer. Większość jej publikacji dotyczy drzew. W sowich rozprawach dotyczących zmienności i systematyki grabu i ostrii nie pomijała aspektów historycznych. Opracowała rodzinę Betulaceae do II tomu serii „Flory Polski”, redagowanej przez Władysława Szafera (1921). Pracowała nad metodami rozpoznawania pyłków drzew w stanie kopalnym. Tego tematu dotyczyła jej rozprawa doktorska „Budowa błon pyłków leszczyny, woskownicy i europejskich brzóz oraz rozpoznawanie ich w stanie kopalnym” (1929). Prowadziła badania nad brzozami, czego wynikiem była praca opublikowana w dwóch częściach jeszcze przed II wojną światową (1937, 1938).