thumb|Grób Jerzego Wukiczewicz-Sarapa na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach Jerzy Wukiczewicz-Sarap, serb. Ђорђе Вукићевић-Сарап, Đorđe Vukićević-Sarap (ur. 26 marca 1892 we wsi Ljubotinja k. Cetynii, zm. 16 września 1944 w Warszawie) – podpułkownik broni pancernych Wojska Polskiego.
Życiorys W 1905 roku przyjechał do Rosji, gdzie rozpoczął naukę w korpusie kadetów w Orle. Po jego ukończeniu w 1912 roku wstąpił do Michajłowskiej Szkoły Artyleryjskiej w Moskwie. Przerwał jednak naukę, aby udać się do Czarnogóry. Wstąpił ochotniczo do armii czarnogórskiej. Brał udział w I wojnie bałkańskiej przeciwko Turcji, a następnie II wojnie bałkańskiej przeciwko Bułgarii. W styczniu 1913 roku został ranny. Następnie powrócił do Rosji, kończąc naukę w Michajłowskiej Szkole Artyleryjskiej. Krótko był instruktorem w Aleksandrowskiej Szkole Wojskowej. W listopadzie 1914 roku, w stopniu porucznika, objął dowództwo kompanii w 88 Pułku Piechoty. Walczył na frontach I wojny światowej. Od grudnia tego roku dowodził oddziałem konnym 88 pp. Wkrótce został ranny podczas bitwy pod Łodzią. Ponownie go zraniono w czasie walk nad rzeką Rawką w styczniu 1915 roku. Otrzymał Order Św. Włodzimierza, Order Świętej Anny i Order Św. Stanisława. Po wyleczeniu od sierpnia tego roku służył w szkole chorążych w Peterhofie (jako instruktor, a potem adiutant).