Po rewolucji bolszewickiej 1917 roku odszedł z armii rosyjskiej. W sierpniu 1918 roku został uwięziony przez bolszewików. Po wyjściu na wolność w połowie stycznia 1919 roku, przybył wkrótce do Polski.
Został przyjęty do Wojska Polskiego. Do września tego roku pełnił funkcję oficera do specjalnych poruczeń w 3 Pułku Strzelców Wojskowej Straży Granicznej. Następnie w stopniu porucznika został dowódcą szwadronu w tym pułku. Od stycznia 1921 roku w stopniu kapitana był adiutantem 8 Dywizjonu Samochodowego. Od kwietnia do listopada 1923 roku szkolił się w Obozie Szkolnym Wojsk Samochodowych w Warszawie. Po zakończeniu przeszkolenia objął dowództwo kolumny szkolnej w 8 Dywizjonie Samochodowym zaś w kwietniu 1930 roku w 1 Dywizjonie Samochodowym w Warszawie. Od stycznia 1932 roku stał na czele referatu szkoleniowego Wydziału Samochodowego Departamentu Zaopatrzenia Inżynierii Ministerstwa Spraw Wojskowych (od 26 maja 1933 roku – Departament Techniczny MSWojsk.). W marcu 1934 roku został referentem w referacie szkoleniowym Dowództwa Broni Pancernych. Z dniem 1 grudnia 1934 roku został przeniesiony do Kierownictwa Zaopatrzenia Broni Pancernych w Warszawie. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku i 4. lokatą w korpusie oficerów samochodowych.