W 1937 roku został przeniesiony do korpusu oficerów broni pancernych ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 roku i 6. lokatą. W marcu 1939 roku pełnił służbę w Kierownictwie Zaopatrzenia Broni Pancernych w Warszawie na stanowisku kierownika referatu odbioru i wojskowego nadzoru technicznego.
Do ataku wojsk niemieckich na Polskę 1 września 1939 roku i podczas kampanii wrześniowej był szefem służby samochodowej Dowództwa Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie.
W marcu 1940 roku rozpoczął działalność konspiracyjną w Związku Walki Zbrojnej. Przyjął pseudonim „Albin”. Początkowo był oficerem sztabu Komendy Okręgu Warszawa – Województwo ZWZ. W marcu 1941 roku objął kierownictwo Oddziału I w Komendzie. Od lipca 1942 roku stał na czele działu motoryzacyjnego Wydziału Broni Szybkich Oddziału III w Komendzie Głównej Armii Krajowej. W listopadzie tego roku awansowano go do stopnia podpułkownika. Po wybuchu powstania warszawskiego 1 sierpnia 1944 roku, objął funkcję komendanta placu Obwodu Śródmieście – Południe.
Zmarł 16 września tego roku w wyniku zbombardowania siedziby Komendy Placu przy ulicy Wilczej.