Emisja monety mały|Krawędź monety z mottem „E PLURIBUS UNUM”. Litery rozdzielone gwiazdami. W sierpniu 1907 roku Saint-Gaudens zmarł. Prezydent Roosevelt nalegał, aby nie zwlekać dłużej z rozpoczęciem bicia monet. W tym celu napisał specjalny list do sekretarza skarbu George’a B. Cortelyou, żeby przekazać kierownictwu mennicy bicie monet według nowego projektu. W tym samym roku rozpoczęto wybijanie i emisję monet, jednak od strony technicznej sprawiało to wiele problemów. Saint Gaudens dbał o wynik artystyczny i wykonał projekt o głębokim reliefie, co powodowało, że moneta nie mogła być bita za jednym uderzeniem maszyny. Główny rytownik amerykańskiej mennicy Charles E. Barber sprzeciwiał się emisji monet w takiej formie, ponieważ krawędź monety była dwukrotnie wyższa niż dotychczasowych monet, a z kolei pola awersu i rewersu były bardzo wklęsłe. W rezultacie pole monety łączyło się z krawędzią bez otoku, tworząc ostre wykończenie. Krytyce poddano także sposób zapisu daty (MCMVII – 1907), który był nieczytelny dla zwykłego użytkownika monety na rynku. Jednak presja ze strony Roosevelta była tak duża, że nie wstrzymano wybijania monet. Jedna moneta, aby zostać wybita zgodnie z projektem Saint-Gaudensa, musiała otrzymać pięć uderzeń prasy hydraulicznej.