Reformy Franklina D. Roosevelta I wojna światowa doprowadziła w Europie do wzrostu inflacji i potrzeby kreowania pieniądza w związku z wydatkami na cele wojenne. W rezultacie standard złota w Europie przestał obowiązywać w praktyce. W 1925 roku próbowano do niego powrócić, ale ciągły wzrost inflacji sprawił, że giełdy zaczęły odchodzić od tego standardu. W 1929 roku doszło w Stanach Zjednoczonych do Wielkiego Kryzysu. Bezrobocie stawało się coraz większe, a banki i towarzystwa ubezpieczeniowe ogłaszały upadłość. Doprowadziło to do obaw o amerykański system monetarny oraz jego stabilność. Większość monet wybijanych od 1929 roku pozostawała w państwowych rezerwach złota. Niewielka ich ilość był wprowadzana do obiegu. 5 kwietnia 1933 roku prezydent Franklin D. Roosevelt ogłosił, że złote monety powinny zostać zwrócone do Rezerwy Federalnej do 1 maja. Obywatelom zakazano posiadania jakiegokolwiek złota z wyjątkiem złota w ilościach wymaganych do użycia w przemyśle lub sztuce, monet mających wartość kolekcjonerską oraz złotych monet nie przekraczających wartości 100 dolarów. Jeszcze tego samego roku, 28 grudnia, usunięto trzeci wyjątek pozwalający na posiadanie złota. 30 stycznia 1934 roku wszedł w życie Gold Reserve Act.