Dzidzilela, Dzidzilejla, Dzidzilelja – rzekoma bogini polska. Pierwszy raz wymieniona przez Jana Długosza jako polska odpowiedniczka rzymskiej bogini Wenus, bogini małżeństwa. Współcześnie autentyczność bogini odrzucana jest przez większość badaczy i uważa się, że teonim ten powstał na skutek uznania fragmentu pieśni ludowych za nazwę własną.
Źródła Dzidzilela pojawia się po raz pierwszy w Rocznikach Jana Długosza, który porównał ją do Wenery – rzymskiej bogini miłości:
Za Długoszem informacje o Dzidzileli zostały powtórzone przez Macieja Miechowitę, Marcina Kromera, Alessandra Guagniniego, Macieja Stryjkowskiego, Marcina i Joachima Bielskich i Jakuba Wujka w następujących wariantach: Dzidzilia, Zizilia, Zyzylia, Zezylia.
Historyczność Autentyczność Dzidzileli, podobnie jak innych bóstw Długoszowych, pierwotnie nie była podważana. Sytuacja ta zmieniła się, gdy krytyki źródeł o bogini dopuścił się Aleksander Brückner. Pierwotnie uznał on historyczność bogini odczytując jej imię jako Dziecilela, które miało oznaczać ‘lelająca dzieci’ (staropolskie lelać ‘kołysać’), odrzucając jej funkcję bogini miłości przypisanej przez Długosza. Kilka lat później zwrócił uwagę na podobieństwo ze słowem dziedziły ‘dziady’.