Przez kolejne dwa lata tymczasowa komisja działała na rzecz zorganizowania wyborów, których termin kilkakrotnie wyznaczano, jednak za każdym razem był on odkładany. Przewodniczącym komisji był dr Jakub Thon. Chaim Weizmann bardzo niepokoił się dużymi wewnętrznymi podziałami pomiędzy Żydami, ponieważ osłabiało to pozycję negocjacyjną reprezentantów. Ostatecznie ustalono datę wyborów na 19 kwietnia 1920.
Zgromadzenie Reprezentantów było czterokrotnie wybierane, za każdym razem z inną liczbą reprezentantów. Dzielili się oni zasadniczo na cztery główne ugrupowania: partie robotnicze, partie religijne, grupy etniczne oraz grupy zawodowe. Z różnych powodów odbyła się niewielka liczba obrad zgromadzenia. Zgromadzenie z założenia pełniło funkcję ciała ustawodawczego, jednak wszystkie podjęte decyzje musiały być zaakceptowane przez brytyjskiego wysokiego komisarza Palestyny. W praktyce nie miało ono żadnego wpływu na żadne sprawy Palestyny. O wiele większy wpływ miała Agencja Żydowska i centrala związkowa Histadrut. Wybór Zgromadzenia Reprezentantów był wykorzystywany jedynie do podniesienia wpływów poszczególnych polityków ruchu syjonistycznego. Pomimo to, wybory i działalność Zgromadzenia przyczyniły się jednak do zdobycia pierwszego doświadczenia i nauki pluralizmu w polityce. Funkcjonowało ono do 13 lutego 1949.