Piosenka została wydana jednak dopiero w 1988 na płycie gramofonowej i kasecie, jednocześnie będąc jedynym dziełem piosenkarki wydanym pod jej imieniem i nazwiskiem – Pilar Sánchez.
W 1994 podpisała swój pierwszy kontrakt płytowy z wytwórnią Polygram. Wtedy postanowiła znaleźć dla siebie pseudonim artystyczny, wybierając ostatecznie Pastora Soler. W tym samym roku wydała swój debiutancki album Nuestras coplas. Płyta ta składa się z dziesięciu utworów, z których popularne stały się m.in. „Triniá”, „Capote de grana y oro” czy „Romance de la Reina Mercedes”. Dwa lata później, w 1996, zmieniając swój styl muzyczny na pop, wydała drugi album El mundo que soñé, gdzie kierownictwem muzycznym nad płytą zajął się Eddy Guerin. Był to jej ostatni album wydany z wytwórnią Polygram.
1999–2004: Fuente de luna, Corazón congelado i Deseo W 1999 podpisała kontrakt z wytwórnią Emi-Odeón, która jeszcze tego samego roku wydała jej trzeci album Fuente de luna. Płyta została utrzymana w stylistyce popu, ale zawierała także elementy muzyki arabskiej. Dzięki temu albumowi, Soler stała się sławna na hiszpańskiej scenie muzycznej, jako obiecująca się piosenkarka młodego pokolenia muzyki pop-flamenco. Za produkcję tej płyty odpowiadał Manuel Ruiz „Queco”, który był na niej autorem m.in.