W okresie od lipca do października 1941 brał udział w walkach Frontu Briańskiego oraz Zachodniego jako dowódca czołgu lekkiego T-26. Walczył pod Smoleńskiem oraz w bitwie pod Moskwą. 18 października został ciężko ranny. Do stycznia 1942 roku był leczony w szpitalu w miejscowości Sormowo (obecnie w granicach miasta Niżny Nowogród). Przed pełnym zakończeniem leczenia zwolnił się ze szpitala aby dołączyć do nowo formowanej jednostki pancernej z którą wyruszył na front.
W okresie od lipca do września 1942 służył jako radiooperator-działonowy w czołgu T-34-76, 163 Brygady Pancernej, a we wrześniu-październiku w 56 Brygadzie Pancernej Frontu Stalingradzkiego. Brał udział w obronie Stalingradu. 29 października 1942 podczas ataku niemieckiego lotnictwa został poważnie ranny, doznał wstrząsu mózgu i został odesłany na tyły.
W 1943 roku ukończył szkolenie w Połtawskiej Szkole Pancernej. Od stycznia 1944 roku ponownie na froncie.
W okresie od stycznia do czerwca 1944 r. walczył jako dowódca czołgu T-34-85 w 5 Samodzielnym Szkolnym Pułku Czołgów 1 Frontu Nadbałtyckiego, a od czerwca do grudnia 1944 w składzie 53 Gwardyjskiej Brygady Pancernej 1 Frontu Ukraińskiego. Brał udział w walkach na terenie Witebska i operacji lwowsko-sandomierskiej.