250px|thumb|Oficer 1 pułku szwoleżerów na koniu w mundurze ze sznurem Sznury naramienne w Wojsku Polskim – ozdobne plecione sznury, będące częścią munduru żołnierza Wojska Polskiego.
Sznury naramienne – akselbanty – pojawiły się w Polsce w XVII w. Nosili je dragoni, kawaleria narodowa, ułani i szwoleżerowie. Od XVIII w. noszone były przez oddziały gwardii, generałów, oficerów sztabu, adiutantów i żandarmerię.
Sznury w Wojsku Polskim II RP Akselbanty W Wojsku Polskim II RP sznury naramienne wprowadzono do ubioru wojskowego w 1919 roku jako „odznaka gotowości do spełniania rozkazu”. Sznury srebrzyste o dwu warkoczach przysługiwały marszałkom, generałom, oficerom Sztabu Generalnego, a od 1928 roku oficerom dyplomowanym pełniącym służbę w sztabach wyżej pułku, adiutantom Prezydenta RP i Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, oficerom do zleceń i oficerom ordynansowym Ministra Spraw Wojskowych. Sznury pojedyncze przysługiwały oficerom ordynansowym inspektorów armii, adiutantom i oficerom ordynansowym dowódców Okręgów Korpusów i wszystkim adiutantom dowódców do dowódcy samodzielnego batalionu oraz oficerom żandarmerii.
Akselbanty od 1937 wykonane były z nici metalowych oksydowanych na stare srebro. Noszono je na prawym ramieniu do ubioru służbowego i wieczorowego.