250px|thumb|Oficer 1 pułku szwoleżerów na koniu w mundurze ze sznurem Sznury naramienne w Wojsku Polskim – ozdobne plecione sznury, będące częścią munduru żołnierza Wojska Polskiego.
Sznury naramienne – akselbanty – pojawiły się w Polsce w XVII w. Nosili je dragoni, kawaleria narodowa, ułani i szwoleżerowie. Od XVIII w. noszone były przez oddziały gwardii, generałów, oficerów sztabu, adiutantów i żandarmerię.
Sznury w Wojsku Polskim II RP Akselbanty W Wojsku Polskim II RP sznury naramienne wprowadzono do ubioru wojskowego w 1919 roku jako „odznaka gotowości do spełniania rozkazu”. Sznury srebrzyste o dwu warkoczach przysługiwały marszałkom, generałom, oficerom Sztabu Generalnego, a od 1928 roku oficerom dyplomowanym pełniącym służbę w sztabach wyżej pułku, adiutantom Prezydenta RP i Generalnego Inspektora Sił Zbrojnych, oficerom do zleceń i oficerom ordynansowym Ministra Spraw Wojskowych. Sznury pojedyncze przysługiwały oficerom ordynansowym inspektorów armii, adiutantom i oficerom ordynansowym dowódców Okręgów Korpusów i wszystkim adiutantom dowódców do dowódcy samodzielnego batalionu oraz oficerom żandarmerii.
Akselbanty od 1937 wykonane były z nici metalowych oksydowanych na stare srebro. Noszono je na prawym ramieniu do ubioru służbowego i wieczorowego. Dozwolone były także sznury barwy ochronnej do ubioru polowego.
Sznury strzeleckie thumb|150px|Sznury strzeleckie W 1926 roku wprowadzono oznakę strzelecką w postaci karmazynowych sznurów naramiennych z chwastami jako nagroda dla strzelców celnych i wyborowych. Był to amarantowy sznur wełniany, długości 45 cm, częściowo pleciony, o jednym chwaściku dla strzelca celnego i dwóch chwaścikach dla strzelca wyborowego, noszony na lewym ramieniu kurtki lub płaszcza, zapięty do naramiennika i do drugiego od góry guzika kurtki.
Od 1931 roku zmieniono nieco koncepcję wyróżniania sznurami.Sznury czerwone z jednym chwaścikiem wręczano strzelcowi dobremu, z dwoma – bardzo dobremu i z trzema – wyborowemu. Natomiast sznury, granatowo-żółte z jednym chwaścikiem nadawano strzelcom mistrzowskiej kompanii pułku, a z dwoma chwaścikami strzelcom mistrzowskiej kompanii dywizji. Sznury strzeleckie pleciono ze sznurka bawełnianego odpowiedniego koloru. Noszono je z lewego ramienia – do trzeciego guzika kurtki.
Od 1938 roku w 57 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Karola II Króla Rumunii, na lewym ramieniu noszono sznury w barwach rumuńskiego Orderu Wojennego Michała Walecznego.
Sznury w Polskich Siłach Zbrojnych thumb|Ppłk Andrzej Stańczyk, uczestnik kampanii norweskiej, na jego mundurze widoczny norweski sznur naramienny
Sznur naramienny za udział w ekspedycji norweskiej 13 stycznia 1941 roku w rozkazie dziennym Nr 9 Dowództwa 7 Brygady Kadrowej Strzelców podano odpis rozkazu L.10/G.M.41 Naczelnego Wodza i Ministra Spraw Wojskowych z 6 stycznia 1941 roku o treści: „zezwalam żołnierzom Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich na noszenie sznura naramiennego w kolorach narodowych norweskich, nadanego Samodzielnej Brygadzie Strzelców Podhalańskich przez Rząd Norweski w Londynie dla upamiętnienia udziału Polski w obronie Norwegii i utrwalenia przyjaźni zawartej na polu walki. Sznur ma być noszony na lewym ramieniu (pod naramiennikiem) z końcówką pod klapą górnej lewej kieszeni. Zatwierdzam wzory sznura: a) z węzłem i złotym lewkiem norweskim dla żołnierzy, którzy brali czynny udział w ekspedycji norweskiej, b) gładki dla pozostałych żołnierzy baonów podhalańskich, Prawo do noszenia sznura nadaję: a) I Baonowi Podhalańskiemu I Brygady Strzelców, b) Baonowi Podhalańskiemu 7 Brygady Kadrowej, c) wszystkim oficerom, podoficerom, strzelcom i funkcjonariuszom Polskiego Czerwonego Krzyża, którzy brali czynny udział w ekspedycji norweskiej, a posiadającym obecnie przydział poza oddziałami podhalańskimi, d) tym osobom wojskowym, którym sznur naramienny zostanie nadany, jako odznaka honorowa. Prawo do nadania tej odznaki, do czasu utworzenia wielkiej jednostki podhalańskiej, przekazuję b. dowódcy Samodzielnej Brygady Strzelców Podhalańskich gen. bryg. Bohuszowi-Szyszko. Żadnych kredytów na ten cel nie przydzielam”. Odznakę nadał król Norwegii Haakon VII.
Inne sznury W 8 Batalionie Strzelców Brabanckich noszono z lewego ramienia sznury czarneOficerowie plecione, szeregowcy gładkie..
1 lipca 1945 książę Karol Koburg, hrabia Flandrii nadał 9 Batalionowi Strzelców Flandryjskich prawo do noszenia sznurów naramiennych (franc. Fourragere) w kolorach belgijskiego Krzyża Wojennego (czerwony przetykany zieloną nitką). Żołnierze nosili je na prawym naramienniku munduru.
W 1 i 2 pułku pancernym noszono z lewego ramienia plecione sznury pomarańczowe (w 2 pułku okrągłe, błyszczące). W 16 pułku dragonów noszono z lewego ramienia sznury białe, plecione.
W pozostałych pododdziałach 10 Brygady Kawalerii Pancernej noszono czarne sznury.
Trębacze 10 pułku dragonów nosili sznury plecione z trzech sznurów – amarantowego, pomarańczowego i jasnozielonego. W Centrum Wyszkolenia Pancernego i Technicznego noszono z lewego ramienia plecione, błyszczące czarne sznury, przetykane pomarańczową nicią.
W 1 Brygadzie Grenadierów noszono sznury do gwizdka: oficerowie – okrągłe, jedwabne, czerwono-granatowe; podoficerowie – czerwono-granatowe, płaskie, plecione; szeregowcy płaskie, plecione czerwone. W 1 kompanii komandosów noszono zielone sznury do gwizdka: oficerowie – podwójne, szeregowcy – pojedyncze.
Sznury w Siłach Zbrojnych Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej thumb|150px|Sznur oficera Żołnierze ludowego Wojska Polskiego nosili następujące sznury: sznury galowe generałów, oficerów, chorążych i podoficerów w kolorze matowosrebrnym, zawieszane na prawym ramieniu przypinając je do guzika przyszytego w tym celu pod naramiennikiem kurtek mundurów galowych żołnierzy zawodowych Wojsk Lądowych, Wojsk Lotniczych i Wojsk Obrony Powietrznej Kraju. Pętla sznurów generała i oficera przewieszona była przez ramię pod naramiennikiem zwisała w dół pod pachą rękawa. Dłuższy warkocz sznurów galowych generała, zwisający od tyłu przeprowadzano pod prawą pachą rękawa i jego koniec przypinano na pierwszy od góry guzik kurtki. Warkocz krótszy, ułożony na prawej piersi tak, by po obu jego stronach przebiegały pojedyncze części sznurów, przypinano do drugiego od góry guzika kurtki. Warkocz sznurów galowych oficera i chorążego z przebiegającą obok niego pojedynczą częścią sznura przypinano do pierwszego od góry guzika kurtki. Na końcach sznurów galowych przypiętych z przodu do guzików kurtki zwisały wisiorkiPrzy sznurach generała dwa, a przy sznurach oficera i chorążego – jeden.. Warkocz sznura galowego podoficera, zakończony wisiorkiem przypinano do pierwszego guzika kurtki jak u chorążegoPrzepisy ubiorcze żołnierzy WP 1972 § 98.. sznury galowe admirałów, oficerów, chorążych i podoficerów w kolorze złotym, zawieszane na prawym ramieniu kurtek mundurów galowych żołnierzy zawodowych Marynarki Wojennej; sznury służbowe Wojskowej Służby Wewnętrznej w kolorze matowosrebrnym, a później białym, zawieszane na lewym ramieniu tylko w czasie pełnienia służby oraz na zarządzenie szefa WSW, w Marynarce Wojennej obowiązywały sznury w kolorze czerwonym, sznury noszone były do munduru służbowego przez żołnierzy zawodowych oraz podoficerów zasadniczej służby wojskowej. Sznurek do gwizdka WSW noszono w takim samym kolorze jak sznury służbowe WSW. Jeden koniec tego sznurka przypinano do guzika prawej górnej kieszeni kurtki, a drugi wraz z przypiętym do niego gwizdkiem wkładano pomiędzy pierwszym a drugim od góry guzikiem kurtki – do lewej wewnętrznej kieszeniPrzepisy ubiorcze żołnierzy WP 1972 § 101.. thumb|Sznur służbowy dowódcy patrolu Wojskowej Służby Wewnętrznej sznury służbowe żołnierzy służby zasadniczej Nadwiślańskich Jednostek Wojskowych MSW w kolorze granatowym, zawieszane na lewym ramieniu, tylko w czasie pełnienia warty na obiektach rządowych i służby oraz na zarządzenie dowódcy NJW MSWMundur. „Zarządzenie Ministrów Spraw Wewnętrznych i Obrony Narodowej w sprawie zasad i sposobu noszenia umundurowania i oznak wojskowych przez żołnierzy pełniących służbę w jednostkach resortu spraw wewnętrznych”, s. 35, 36, 25 października 1972.. thumb|Sznur Służbowy NJW MSW sznury wyróżniające żołnierzy niezawodowych – członków Drużyn Służby Socjalistycznej z jednym chwaścikiem zawieszane na lewym ramieniu kurtek (bluz) mundurów wyjściowych i służbowych, w Wojskach Lądowych sznury były w kolorze khakiPrzepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego, sygn. Mund. 45/71/I, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1972. (od 1984 – czerwonym), w Wojskach Lotniczych i Wojskach Obrony Powietrznej Kraju – stalowymPrzepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego, sygn. Mund. 45/71/II, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1972. (od 1984 – chabrowym), a Marynarce Wojennej – złotymPrzepisy ubiorcze żołnierzy Wojska Polskiego, sygn. Mund. 45/71/III, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej 1972.. W wojskach lądowych zawieszano je na lewym ramieniu, przypinając jeden koniec do guzika przyszytego w tym celu pod naramiennikiem. Drugi koniec sznura przypinano do guzika lewej górnej kieszeni kurtki pod klapą kieszeni. sznury wyróżniające żołnierzy niezawodowych – członków Przodującego Pododdziału z dwoma chwaścikami zawieszane na lewym ramieniu kurtek (bluz) mundurów wyjściowych i służbowych, w Wojskach Lądowych sznury były w kolorze czerwonym, w Wojskach Lotniczych i Wojskach Obrony Powietrznej Kraju – chabrowym, a Marynarce Wojennej – złotym. sznury wyróżniające żołnierzy niezawodowych – członków Przodującego Oddziału z trzema chwaścikami zawieszane na lewym ramieniu kurtek (bluz) mundurów wyjściowych i służbowych, w Wojskach Lądowych sznury były w kolorze czerwonym, w Wojskach Lotniczych i Wojskach Obrony Powietrznej Kraju – chabrowym, a Marynarce Wojennej – złotymZarządzenie Ministra Obrony Narodowej Nr 40/MON z dnia 9 lipca 1984 r. zmieniające przepisy ubiorcze żołnierzy w: Dziennik Rozkazów MON z 1984 roku, poz. 48..
Sznury w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej thumb|150px|Sznur szeregowegoWcześniej podoficera zawodowego. W Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej sznury galowe nosi się na prawym ramieniu, przypinając je pod naramiennikiemW Marynarce Wojennej przy pomocy zapinki. przy wszyciu rękawa. Pętelkę sznura zapina się na pierwszym górnym guziku zapięcia munduru, a w Marynarce Wojennej – pod klapą, na wysokości pierwszego rzędu guzików. Dłuższy warkocz sznura galowego generała umieszcza się pod rękawem i zapina na pierwszy guzik, drugi warkocz ułożony na piersi zapina się na drugi od góry guzik munduru. Sznur galowy admirała zakłada się jak u generała, z tym że jego końcówki zapięte są w jednym miejscuJak u oficera marynarki wojennej.. Pętle sznurów galowych oficerskich i generała zakłada się pod prawy rękaw kurtki munduruRozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z 2 grudnia 2004 roku..
Sznury występują w czterech wzorach: generałaAdmirała. oficera podoficera szeregowego.
Sznur orderowy thumb|150px|Sznur orderowy Orderu Krzyża Wojskowego Innym rodzajem sznura naramiennego, jest sznur orderowy.
Obecnie w Siłach Zbrojnych RP istnieje tylko sznur orderowy Orderu Krzyża Wojskowego – o łącznej długości 1510 mm z granatowego jedwabiu, przerabiany karmazynem i zakończony ołówkiem ze srebrzonego metalu.
Prawo do noszenia ww. sznura mają żołnierze formacji walczącej odznaczonej Krzyżem Kawalerskim OKWPodstawa prawna: .
Sznur orderowy OKW nosi się na lewym ramieniu munduru, zapięty pod naramiennikiem, a w przypadku występowania w mundurze galowym – w miejsce sznura galowegoPodstawa prawna: .
Sznury wyróżniające żołnierzy formacji z tytułami honorowymi