Najwyższa Rada Muzułmańska (arab. المجلس الإسلامي الأعلى, al-Majlis al-Islāmī al-Aʿlā) była najwyższym organem odpowiadającym za sprawy arabskiej społeczności w brytyjskim Mandacie Palestyny. Powstała jako organ doradczy składający się z muzułmanów i chrześcijan, z którym konsultował się wysoki komisarz Palestyny. Muzułmańscy przywódcy starali się w ten sposób utworzyć w Palestynie niezależną radę nadzorującą sprawy religijne swojej społeczności, w szczególności sprawy sądów szariata i wakf.

Rada powstała w 1921 i funkcjonowała do stycznia 1951, kiedy została rozwiązana przez Jordanię. Po Wojnie sześciodniowej w 1967, Izrael odtworzył Najwyższą Radę Muzułmańską jako organ sądowy społeczności arabskiej na Zachodnim Brzegu. Swoją jurysdykcją obejmuje także sprawy cywilne izraelskich Arabów.

Historia Po przyznaniu przez Ligę Narodów Wielkiej Brytanii Mandatu Palestyny, brytyjskie władze podjęły starania aby utworzyć organy mogące reprezentować społeczność arabską i żydowską w Palestynie. Jako pierwsze powstało w kwietniu 1920 żydowskie Zgromadzenie Narodowe. Natomiast z organizacją ciała reprezentacyjnego Arabów było trudniej, ponieważ społeczność ta była mocno podzielona i nie reprezentowała interesów narodowych, lecz tylko interesy klanów rodzinnych.